|
VERNIEUWING...
Het woord smaakt zo langzamerhand
als een uitgekauwd stuk kauwgum. Smakeloos en taai. Onze Pim zou vernieuwing
brengen. Wat we kregen was een kibbelend stel ego's dat mekaar het
licht in de ogen niet gunt. Het regeeraccoord beloofde vernieuwing.
Wat we kregen was een conservatief document vol christelijke gemeenplaatsen.
Balkenende zou aan een wederopbouw na paars gaan doen. Wat we krijgen
is meer asfalt, minder natuur, meer wachtlijst, slechter onderwijs,
meer armoe en meer pijn bij immigranten. Mooie wederopbouw.
En dan die Herben. Die zou ons een lesje in vernieuwing gaan geven.
Zijn snor glom ervan. De man blijkt de mentaliteit te hebben van een
sergeant majoor op ziekteverlof. Ja en amen naar boven en knijpen
naar beneden. Dat laatste in het donker. Met steeds dat ongrijpbare
lijntje naar Pim. Wat een vertoning. Die Herben blijkt bovendien het
zaakje te hebben bedonderd. Een beetje lopen liegen op sollicitatie
bij Nagel. Opleidingen opgeven die je niet gevolgd hebt. Een politieke
carrière voorspiegelen die niet bestaat. Suggereren dat je een Katholiek
gezinsblad hebt opgericht, terwijl je slechts advertenties acquireerde.
Die Mat. Wat een rare kwast. Wilde zo graag met de grote jongens meespelen
en verzon een fantasiewereld. Pim's dood was zijn moment: hij greep
zijn kans en werd held. Het tragische én komische is dat die fantasiewereld
nu wordt omgezet in regeringsbeleid.Arm Nederland.
Dan de vernieuwing bij ons eigen D66. Van alle kanten gonst het van
initiatieven en voorstellen. Prachtig! Maar laten we wel écht iets
gaan veranderen. Eerst die naam. "Democraten", sec, dat
lijkt me beter. Desnoods Liberaal-democraten. Dan de vorm. Niet altijd
en eeuwig die verbale pap. Minder talking heads, meer oor.Weg met
de grijsheid. Meer beeld, meer kleur, meer muziek. Meer leven, kortom.
Vervolgens de afdelingen: laten we die maar eens veel aandacht gaan
geven. Die voelen zich al jaren in de steek gelaten. Denk met ze mee,
steun ze, pep ze op! Bloeiende afdelingen, overal in het land, vormen
de sleutel tot nieuwe successen. Tenslotte ons vuur. Laten we dat
gaan opzoeken, aanwakkeren. Onze missie, ons bestaansrecht, onze passie,
waar zijn ze gebleven? Het vuur is al jaren gedoofd. Vervangen door
cynisme en onverschilligheid. De missie is vervaagd en de identiteit
is flets geworden. De beuk erin! Alleen met gemotiveerde vertegenwoordigers,
leden en sympathisanten kunnen we de vonken laten overspringen. Op
de slapende leden, op de kiezers. Van hen moeten we het tenslotte
hebben.
Er was eens een land waarin
men alleen maar kon schrijven. Dat wou men veranderen. De ene schreef
een nog mooier epistel over verandering dan de ander. Totdat iemand
opstond en iets zóng. Dàt, beste progressief liberalen, dàt was het
begin van de verandering. De rest was, net zoals deze column: lulkoek.
Hein van Meeteren
|
